بی کسی
هرگز از بی کسی خویش مرنج
هرگز از دوری این راه مگوی
و از این تنهایی
و از این فاصله ها که میان من و تو روییدست
بگذار؛
تا که پروانه تنهایی از قفس آزاد شود و برود
بال خود را بسپارد به نسیم
قاطی باد شود...
بگذار؛
کفتر خوشبختی، روی بام نفست بنشیند
و اگرچه دلت آنجا تنگ است،
نگذار؛
رنگ غم بر قفست بنشیند...
هر زمانی که دلت تنگ منست،
بهترین شعر مرا قاب کن
پشت درگاهت بگذار
تا که تنهاییت از دیدن آن جا بخورد
و بداند که دل من با توست،
در همین یک قدمی...
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و ششم بهمن ۱۳۸۹ساعت 15:46 توسط حسن سعدی
|