مناطق گردشگری آذربایجان

غمی غریب دلم را به سخره می گیرد

چه ناگهان غزلم  بی بهانه  می میرد.

چه ناگهان شب من بی ستاره می ماند

چگونه باور من شد که سایه می ماند؟

چگونه بی تو زمانه هنوز می گردد؟

نگو لبان من است این که بی تو می خندد

به رایگان غزلت را به  یاد ها  دادم

نوازش سحرت را  به   بادها  دادم.

کنون منم ! غزلی ناتمام و بی پیکر

به جان لحظه ی آخر بیا مرا بنگر.

به جان هق هق روز و شب دل ریشم

که تا به لحظه ی مردن به تو بیندیشم.

من  و  تمام خیالم  روایت دردیم

به دور عکس تو هر روز طواف می کردیم.

دوباره من ،قلم و عشق و بی سر انجامی!

فقط بیا بگو این شعر را چه می نامی

از هیاهوی درونم تهی میشم
سکوت میکنم.....
                        سکوت......
بی رمق به ساعت چشم میدوزم
تیک تاک.....تیک تاک.....
                       این صدای مرگ منه...
دارم هر ثانیه بارها میمیرم....
                                  ثانیه....!
چه مقیاس حجیمیِ در بُعد تنهایی من....
تازه یک ثانیه گذشت....
                          فقط یکی....!
کلاف تنهایی م هر ثانیه پیچیده تر دور خودش می تنه
                       بباف.....
                           بباف حلاج زمان.... 
بباف که شاید زیر حجم این کلاف گم شم
                                    شاید دیگه نبینم که تازه...
                                                       تازه یک ثانیه از بی تو بودنم گذشته.....
                                 تیک تاک...تیک تاک.....
                                   این صدای مرگ منه.......